เมื่อวันที่ 17 พ.ย.69 รศ.ดร.ดุลยภาค ปรีชารัชช นายกสมาคมภูมิภาคศึกษา และอาจารย์ประจำสาขาเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (มธ.) วิเคราะห์การเดินทางเยือนประเทศไทยของนายหลี่ เฉียง นายกรัฐมนตรีสาธารณรัฐประชาชนจีน ว่า เป็นการต่อยอดความสัมพันธ์ ภายหลังนายอนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรี เดินทางเยือนจีนก่อนหน้านี้ โดยมีเป้าหมายกระชับความร่วมมือด้านเศรษฐกิจ การค้า การลงทุน เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (เอไอ) และการปราบปรามอาชญากรรมข้ามชาติ
นอกจากนี้การเยือนไทย ยังมีนัยสำคัญ ต่อการเตรียมความพร้อม สำหรับการประชุมอาเซียน–จีน ที่กรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ เนื่องจากจีนมองว่าประเทศไทย เป็นประเทศแกนสำคัญ ทั้งด้านภูมิรัฐศาสตร์และเศรษฐกิจ ในภูมิภาคอาเซียน การกระชับความสัมพันธ์กับไทย จึงช่วยสนับสนุนความร่วมมือ ในระดับภูมิภาคด้วย
รศ.ดร.ดุลยภาค กล่าวว่า สิ่งที่น่าสนใจคือมุมมองของจีน ต่อประเทศไทยในปัจจุบัน ซึ่งแตกต่างจากการมอง ประเทศเพื่อนบ้านบางประเทศ เพราะจีนตระหนักว่า ไทยกำลังมีอำนาจ ต่อรองเพิ่มขึ้น และมีสถานะเป็นประเทศ อำนาจขนาดกลาง หรือ Middle Power ที่มีความสำคัญทางยุทธศาสตร์
‘จีนมองว่าประเทศไทย เริ่มมีพลังอำนาจต่อรองมากขึ้น เป็นประเทศขนาดกลาง มีความเป็นอิสระทางยุทธศาสตร์ เป็นตัวของตัวเองมากขึ้น ไม่ง่ายนัก ที่จะฟังในสิ่งที่จีนร้องขอร้อยเปอร์เซ็นต์’รศ.ดร.ดุลยภาพ กล่าวและว่า ทั้งนี้ ประเทศไทยมีความสัมพันธ์ทางยุทธศาสตร์กับสหรัฐอเมริกามาอย่างยาวนาน
ขณะเดียวกันก็รักษาความสัมพันธ์ ทางเศรษฐกิจ และการเมืองกับจีน ทำให้ไทยสามารถ ดำเนินนโยบายต่างประเทศ ในลักษณะถ่วงดุลมหาอำนาจ โดยไม่จำเป็นต้อง เลือกข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง
รศ.ดร.ดุลยภาค อธิบายว่า ไทยมีขนาดเศรษฐกิจ ประชากร และศักยภาพทางทหาร ที่สร้างอำนาจต่อรองได้เมื่อเปรียบเทียบกับหลายประเทศในภูมิภาค จึงทำให้การเจรจากับไทย ต้องตั้งอยู่บนพื้นฐาน ของการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ระหว่างกัน
‘พูดง่าย ๆ คือ ไทยไม่ใช่หมูในอวย ที่จีนจะเข้ามาครอบงำหรือกำกับให้เป็นอย่างไรแล้วจะเป็นอย่างนั้น เพราะไทยมีอำนาจต่อรองและมีการถ่วงดุลอำนาจในแบบของเรา’ รศ.ดร.ดุลยภาค กล่าว
อีกประเด็นที่น่าจับตามองคือ แนวทางการต่างประเทศของรัฐบาลนายอนุทิน ซึ่งให้ความสำคัญ กับการสร้างความสัมพันธ์ ในลักษณะหุ้นส่วนยุทธศาสตร์ กับหลายประเทศ ทั้งเวียดนาม ฝรั่งเศส รัสเซีย และจีน
โดยเฉพาะการใช้กรอบความร่วมมือหุ้น ส่วนยุทธศาสตร์แบบรอบด้าน ซึ่งสะท้อนแนวทาง สร้างความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ที่ครอบคลุมทั้งเศรษฐกิจ ความมั่นคง สังคม และวัฒนธรรม โดยไม่ผูกมัดประเทศไทย เข้ากับความร่วมมือทางทหาร อย่างเข้มข้นกับประเทศใดประเทศหนึ่ง



